JASNE
Doświadczamy tego często, a niektórzy wcale. Będąc przy osobach, których nie znasz możesz się czuć jak w filmie: stoisz, patrzysz w obiektyw kamery, a wokół Ciebie ludzie przechodzą jak koło posągu, nie zważając. Rozmazani, w ciągłym pędzie. Z domu do szkoły, pracy, potem znowu do domu, na kolację do łóżka. I znowu z domu do pracy do szkoły. Ciągle się spieszą, nie doceniają tego, co jest majestatycznie piękne, a takie powszechne. Czy ktoś z Was zwolnił, przyglądał się naturze, posłuchał śpiewu ptaków? Można powiedzieć, że wydaje się Wam to dziwne, ale spróbujcie. Uczą nas w szkole czym są protista, jak wyliczyć cosinus'a, ale nie uczą nas jak docenić piękno otaczającego nas świata, nawet tego mocno zurbanizowaniego. Jemy byle co, śpimy byle jak, uczymy się żeby zdać, byle do piątku, byle do wakacji, byle do pracy, emerytury.
Byle do śmierci?
Izka
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz